سابقه و هدف: کاربرد سایتوکنین خارجی بر روی برگ سبزفرش ها و اثر آن در تعدیل تنش خشکی به شکل خیلی محدود گزارش شده است که با بهبود مقاومت به خشکی همراه بوده است. اما اثر بنزیل آدنین در محتوای کل کربوهیدرات های غیر ساختاری و کربوهیدرات های محلول در آب برگ سبز فرش فستوکای بلند (Festuca arundinacea Schreb. ) تحت شدت های مختلف تنش خشکی مورد بررسی قرار نگرفته است که از جمله اهداف ما در این آزمایش است. مواد و روش ها: یک دوره تنش یک ماهه بر روی گونه فستوکای بلند که به صورت همگروهی تکثیر و طی یکسال در گلخانه مستقر گردید به صورت طرح کامل تصادفی با حداقل سه تکرار مورد بررسی قرار گرفت که شامل تیمارهای آبیاری در چهار سطح (100%، 75%، 50% و 25% ظرفیت مزرعه) بود و برروی تیمار های ذکر شده محلول پاشی برگی 50 میکرومولار بنزیل آدنین با فاصله هر 7 روز یکبار انجام شد. در نمونه های شاهد تحت تنش خشکی، برای مقایسه، محلول پاشی با بنزیل آدنین صورت نگرفت. یافته ها: تیمار با بنزیل آدنین تنش شدید 25% ظرفیت مزرعه را به شکل جالبی تعدیل نمود و منجر به بازگشت مشهود برگ ها به حالت عادی رشد شد. بررسی کربوهیدرات های محلول در آب (WSCs) نشان از افزایش چندین برابری نسبت به شاهد دارد که این افزایش محتوای کربوهیدرات های محلول در آب در تنش 50% و 25% ظرفیت مزرعه نسبت به دیگر تیمارها مشهودتر است. محلول پاشی با بنزیل آدنین اگرچه که این افزایش تولید قند های محلول را به سطح مشاهده شده در شاهد نرساند اما محتوای کربوهیدرات های محلول در آب را به نصف مقدار تولید شده نسبت به تنش خشکی 50% و 25% ظرفیت مزرعه بدون محلول پاشی کاهش داد. تنش خشکی باعث کاهش میزان کلروفیل و نشاسته ذخیره ای برگ شد. این کاهش کلروفیل در تیمار 25% ظرفیت مزرعه، به شکل معنی داری در گیاهان تحت تنش که با 50 میکرومولار بنزیل آدنین تیمار شده بودند جبران شد. فعالیت آنزیم های آلفا و بتا آمیلاز برگ با شروع تنش خشکی و محلول پاشی بنزیل آدنین در مقایسه با شاهد به صورت معنی داری افزایش و سپس کاهش یافت. نتیجه گیری: کاهش شدید محتوای آب خاک و سپس آب گیاه منجر به فعال شدن آنزیم های تجزیه کننده نشاسته و افزایش در کربوهیدرات های محلول در آب می شود که هم به حفظ هموستازی سلول برگ کمک کرده و هم با فراهم نمودن ATP به تحمل بیشتر گیاه به تنش خشکی کمک خواهد نمود. قسمتی از این تجزیه نشاسته به وسیله افزایش فعالیت آنزیم های آلفا و بتا آمیلاز در برگ قابل توجیه خواهد بود. کاربرد 50 میکرومولار بنزیل آدنین به شکل معنی داری از شدت تنش وارد شده به گیاه کاست. این تیمار باعث احیاء کلروفیل برگ و بهبود فتوسنتز در تنش 25% ظرفیت زراعی شد و از تجزیه بیشتر نشاسته و تبدیل شدن آن به فروکتوز، گلوکز و ساکارز کاست تا بدین صورت گیاه منابع کربوهیدراتی خود را حفظ نماید.

از ویژگی های یک سیستم چرایی مناسب، تنظیم آن بر اساس خصوصیات فیزیولوژیکی گونه های گیاهی است. در این تحقیق، روند تغییرات کل ذخایر کربوهیدرات های غیرساختاری طول دوره رشد در 3 گونه A. trichophorum و Agropyron cristatum و A. intermedium در پارک ملی گلستان مورد بررسی قرار گرفت. منطقه مورد مطالعه، با ارتفاع 1660 متر دارای میانگین دمای سالیانه 9 درجه سانتی گراد و بارندگی سالیانه 304 میلی متر است. در زمان هر نمونه گیری، جهت مرتبط ساختن میزان ذخایر کربوهیدرات ها به مقدار و مراحل رشد، طول برگ ها، ارتفاع و مراحل فنولوژیکی 10 پایه گیاهی طی دوره رشد اندازه گیری شد. سپس میزان کل کربوهیدرات های غیرساختاری (Total Nonstructural Carbohydrate) در اندام های ذخیره ای ریشه، طوقه و ریزوم با استفاده از معرف آنترون تعیین شد. نتایج نشان داد، غلظت های TNC در اندام های ذخیره ای 3  گونه به طور معنی داری متفاوت (05/0>P)، و تغییرات TNC در مراحل مختلف فنولوژیکی به جز در ریشه A. trichophorum برای سایر گونه ها در اندام های ذخیره ای معنی دار بود (05/0>P). با پیشرفت رشد گیاه، میزان TNC در طوقه A. cristatum و ریزوم A. intermedium روندی افزایشی داشت. غلظت TNC در مرحله رشد رویشی در طوقه A. cristatum و در ریشه و ریزوم A. intermedium کمترین بود. اما این کاهش در طوقهA. trichophorum ، در مرحله خوشه دهی اتفاق افتاد. کاهش TNC، در مراحلی از دوره رشد به وی‍‍‍ژه در هنگام گل دهی و تشکیل بذر اتفاق افتاد که می تواند در رابطه با عوامل محیطی نیز باشد. در مراحلی که سطح کربوهیدرات ها پایین است، گونه ها قادر به جبران اندام فتوسنتزکننده ناشی از عمل برداشت، نیستند. بنابراین، تفاوت چرخه ذخیره سازی در گونه ها طی یک دوره رویش، می تواند نشان دهنده عکس العمل های متفاوت این گونه ها نسبت به زمان، تکرار و شدت برداشت باشد.

تغییرات هیدرات های کربن غیرساختمانی با استفاده از طرح کاملا تصادفی به صورت فاکتوریل شامل تیمار تنش کمبود آب از طریق آبیاری بر اساس کسری از درصد رطوبت ظرفیت مزرعه در سه سطح (50، 75 و 100 ظرفیت مزرعه) طی دوره های رویشی و زایشی در گونه های O. viciifolia و O. radiate در شرایط گلخانه بررسی و مقایسه شد. حداکثر دمای گلخانه 38 درجه سانتیگراد و دمای حداقل 14 درجه سانتیگراد بود. تیمارهای تنش 40 روز پس از کاشت اعمال شد.بر اساس نتایج گونه O. viciifolia قادر به تحمل سطح تن FC 50% نبود، در حالی که گونه O. radiate به راحتی این سطح از تنش را تحمل کرد. بررسیهای بیوشیمیایی نشان داد که میزان قندهای محلول در ریشه و اندام هوایی در هر دو گونه با افزایش شدت تنش، نسبت به شاهد افزایش داشت، در حالی که میزان نشاسته با افزایش شدت نسبت به شاهد کاهش نشان داد. مقایسه دو گونه O. viciifolia و O. radiate نشان داد که گونه O. radiate به هنگام تنش میزان قند محلول بیشتری داشت و از این نظر با گونه O. viciifolia تفاوت معنی داری را نشان داد، بنابراین، نتایج این بررسی را می توان در مطالعات اصلاحی و گزینش در جهت افزایش مقاومت به خشکی در گیاهان بکار گرفت.

مراتع به عنوان یکی از مهم ترین و وسیع ترین اکوسیستم های طبیعی کشور است که در دهه های اخیر به علت عوامل متعدد از جمله چرای بی موقع و بیش از حد ظرفیت، وضعیت آنها دچار سیر نزولی شده است. مدیریت چرا در مراتع بر پایه تعیین زمان و شدت چرا به ویژه در مراتع ییلاقی، یکی از راهبردهای بخش اجرایی کشور در مدیریت مراتع می باشد. آگاهی از وضعیت فیزیولوژیکی و فنولوژیکی گونه های مرتعی برای رسیدن به هدف فوق اهمیت به سزایی دارد. یکی از مولفه های مهم فیزیولوژیکی در گیاهان مرتعی، آگاهی از میزان ذخایر هیدرات های کربن محلول TNC در طول فصل رویش می باشد. این ذخایر از مهمترین منابع تامین انرژی گیاه برای مصارف متعدد به ویژه رشد مجدد گیاه در بهار و پس از چرای دام می باشد. با مطالعه تغییرات فصلی این ذخایر در گیاهان غالب مرتعی می توان زمان های حداقل و حداکثر (بحرانی و غیربحرانی) این ذخایر را مشخص نموده و از نتایج حاصل برای تعیین دقیق شروع فصل چرا و زمان های عدم چرا در مراتع بهره جست. تحقیقات بسیاری در این زمینه در خارج از کشور از دهه 50 و در سال های اخیر در داخل کشور انجام شده است. هدف از انجام این تحقیق بررسی تغییرات فصلی ذخایر TNC در سه گونه گرامینه چند ساله Bromus tomentellus, Festuca ovina, Dactylis glomerata در مراتع منطقه پلور در جاده هراز با اقلیم کوهستانی سرد و متوسط بارندگی سالانه 535 میلیمتر و ارتفاع 2600 متر از سطح دریا می باشد. برای این منظور نمونه گیری در حدود 10 مقطع فنولوژی گیاه با سه تکرار از قسمت های هوایی و ریشه گیاه انجام شد. نمونه ها در 70 درجه سانتیگراد برای مدت 48 ساعت خشک گردید و سپس میزان ذخایر TNC در هر یک بر حسب میلی گرم در گرم نمونه خشک به روش فنل- سولفوریک اندازه گیری گردید. داده های حاصل با استفاده از نرم افزار Minitab و تجزیه و تحلیل واریانس یک طرفه و دو طرفه در قالب طرح کاملا تصادفی انجام گردید و نمودارهای تغییرات فصلی ذخایر در هر یک از گونه ها و همچنین در ریشه و قسمت های هوایی ترسیم شد. نتایج حاصل نشان داد که گونه های مورد مطالعه دارای چرخه تغییرات فصلی مشخصی بوده و در شروع فصل رویش و همچنین در پایان فصل، مقدار ذخایر TNC در آنها به حداقل مقدار رسیده و سپس افزایش می یابد. میزان ذخایر در هر سه گونه در طول فصل رویش در قسمت های هوایی بیشتر از ریشه بود (P=0.01). شدت جایگزینی ذخایر در هر سه گونه بسیار سریع انجام می شود که از بیشترین تا کمترین به ترتیب در گونه های Da.gl, Fe.ov, Br.to می باشد. این موضوع مرتبط با فنولوژی و طول فصل رویش این گونه ها است. بنابراین گونه Da.gl دارای حساسیت بیشتری نسبت به چرای دام و گونه Br.to مقاوم تر از دو گونه دیگر می باشد. با توجه به نتایج بدست آمده مقاطع بحرانی برای هر سه گونه از شروع فصل رویش تا اواسط اردیبهشت و همچنین در اواخر فصل رویش در نیمه دوم مرداد می باشد. شروع فصل چرا در این منطقه از اواخر اردیبهشت تا اوایل مرداد به مدت 70 روز توصیه می گردد.

به منظور بررسی واکنش دو ژنوتیپ برنج (Oryza sativa L.) در تجمع و تسهیم سدیم، پتاسیم، کلسیم، منیزیم، کلر، منگنز، فسفر و قندهای محلول کل در برگ های سوم، چهارم، پنجم و ششم، در پاسخ به تنش شوری، آزمایش فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی به اجرا در آمد. در بررسی همبستگی بین صفات مختلف، وزن خشک، با تجمع املاح سدیم و کلر همبستگی منفی داشت. کاهش مشاهده شده در رشد، در ژنوتیپ IR29 (حساس به شوری) بیش از IR651 (متحمل به شوری) رخ داد. شوری سبب تجمع مقادیر بالای سدیم و کلر در برگ های هر دو ژنوتیپ شد و این افزایش در ژنوتیپ IR29 بیش از IR651 رخ داد. بیشترین تجمع سدیم و کلر در برگ های سوم و چهارم ژنوتیپ IR29 رخ داد. تجمع کربوهیدرات های محلول کل در اثر اعمال تنش شوری فقط در برگ های پنجم و ششم ژنوتیپ های مورد مطالعه افزایش یافت و در برگ های سوم و چهارم تغییری مشاهده نشد. نتایج به دست آمده نشان داد که تحت تنش شوری، کاهش در غلظت کلسیم در ژنوتیپ IR29 بیش از ژنوتیپ IR651 رخ داد با این وجود کاهش در تمام برگ های هر دو ژنوتیپ مشاهده شد. در ارتباط با تجمع منیزیم، در دو ژنوتیپ روند منظمی وجود نداشت. تحت تنش شوری، غلظت منگنز و فسفر تغییری نداشت، اما نسبت پتاسیم به سدیم در هر دو ژنوتیپ کاهش یافت که این کاهش در IR29 بیش از IR651 بود. ژنوتیپ IR651 توانست نسبت پتاسیم به سدیم را در برگ ششم، بالاتر از سایر برگ ها حفظ کند. به طور کلی، ژنوتیپ IR651 توانست یون های سمی را در برگ های پیر خود ذخیره کند تا از بروز خسارت به برگ های جوان جلوگیری نماید در حالی که در ژنوتیپ IR29 مقادیر بالایی از این یون ها در برگ های جوان تجمع یافت. همچنین، کلرور سدیم موجت اختلال در تعادل غلظت املاح در برگ های هر دو ژنوتیپ شد.

مقدمه: سرطان پروستات، چهارمین سرطان شایع در دنیا و شایع ترین سرطان احشایی در مردان است و تشخیص به موقع و غربالگری این بیماری، می تواند تاثیر مثبتی در طول عمر بیمار آن بگذارد. آزمون های Total PSA (Total prostate specific antigen) و نسبت Free PSA به Total PSA از روش های تشخیص و غربالگری این بیماری است و در حال حاضر به طور شایع در غربالگری این بیماری استفاده می گردد. اما تاکنون مطالعه کاملی که ارتباط بین سطح سرمی PSA و درجه بیماری را تعیین کند، انجام نشده است. از این رو، مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط بین سطح سرمی Total PSA و نسبت Free PSA به Total PSA با درجه بدخیمی سرطان پروستات در نمونه های بیوپسی به انجام رسید.روش ها: طی یک مطالعه ی توصیفی-تحلیلی، 85 نفر از مبتلایان به سرطان پروستات که بیماری آن ها با بیوپسی در آزمایشگاه پاتولوژی و تشخیص طبی تایید شده است، مورد مطالعه قرار گرفتند. سطح سرمی   TotalPSA و Free PSA  این افراد اندازه گیری شد و درجه بدخیمی بیماری نیز از طریق آزمایشگاه پاتولوژی تعیین و ارتباط بین سطح سرمی Total PSA و Free PSA و درجه بدخیمی سرطان پروستان (طبق معیار گلیسون) مورد بررسی قرار گرفت. داده های به دست آمده از مطالعه با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: بین درجه ی گلسیون و نسبت Free PSA و total PSA یک همبستگی معکوس به میزان 0.38 وجود داشت که طبق آزمون همبستگی Spearman، معنی دار بود (p=0.037) بین سطح سرمی PSA و درجه ی گلسیون نیز یک همبستگی مستقیم به میزان 0.37 مشاهده شد که طبق این آزمون، از نظر آماری معنی دار بود (P<0.001).نتیجه گیری: با توجه به این که سرطان پروستات به طور معمول دیر تشخیص داده می شود و انجام بیوپسی به سختی مورد پذیرش بیماران قرار می گیرد و از طرف دیگر، نظر به وجود ارتباط بین گرید کانسر پروستات و سطح سرمی Free PSA و نسبت Free PSA/Total PSA، می توان با توجه به سطح سرمی Total PSA و Free PSA، تدابیر لازم جهت درمان به موقع بیماران اتخاذ نمود.

متن کامل مقاله های این شماره به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقالات به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.